Laat Gaan
Laat vaar wat die wêreld van jou dink –
en uiteindelik aandag gee aan wat jy van jouself dink —
dit neem 'n leerkurwe.
En 'n soort liefde waarvoor jy dalk nog nie gereed is nie.
Om aan te hou probeer om vorentoe te beweeg, om weer teruggedruk te word, om te wil stop…
Dis verstaanbaar. Die wêreld bly vir jou sê om “dit teen alle verwagtinge in te maak,”
maar vra nooit of daardie kanse selfs van die begin af joune was nie.
So, wat as die doel nie is om aan iemand anders se standaarde te voldoen nie?
Wat as die enigste standaard wat saak maak, die een is wat jou gelukkig maak?
Wat sou jy dan oor jouself voel?
Wat as die ding waarvan jy die meeste gehou het – die ding wat mense gesê het, nie realisties was nie –
is eintlik die ding wat jou brood verdien?
Wat as die "normale werk" jou teruggehou het, en die nis waarvoor jy gebore is, jou eintlik motiveer?
Wat dan?
Want wanneer jy jouself van alles stroop –
die verwagtinge, die geraas, die rolle —
al wat oorbly is jy en jou siel.
En dit moet genoeg wees.
Maak jouself gelukkig.
Maak nie saak die ouderdom nie.
Maak nie saak wat die tydlyn is nie.
Doen wat jy veronderstel is om te doen, selfs al moet die geskiedenis homself herskryf om plek te maak vir jou.
Comments